Eldri færslur eftir merkjum fyrir hugleiðingar

Fíkn!

 

Þegar èg var yngri sá èg bara fyrir mèr fíkn sem eitthvað sem tengdist hættulegum hlutum eins og fíkniefnum, en lærði með árunum að fíkn getur tengst hverju sem er. Matarfíkn, ástarfíkn, kynlífsfíkn er til dæmis eitthvað sem var ekki viðurkennt sem fíkn fyrr á tíðum. Èg sè fíkn sem eitthvað sem háir manni í lífinu, eitthvað sem við erum háð, vitum að er óhollt fyrir okkur en lítum framhjá því vegna þess að við höfum talið okkur trú að við þörfnumst þess, það sè „nauðsynlegt“ fyrir okkur. Við getum örugglega öll tengt við þetta og við höfum öll verið háð einhverju á okkar lífstíð. Èg tel það mjög mikilvægt að finna hvar fíkn okkar liggur og henda því út úr okkar lífi! Fíknin hamlar okkur og vexti okkar sem manneskju.

Nú er èg ekki að tala um það sem við förum meðalveginn með heldur það sem háir okkur næstum dagsdaglega. Þannig að ef það er eitthvað sem við gerum 1-2 x í mánuði til dæmis, eins og áfengisdrykkja, er það ekki fíkn, en hugsið samt um afhverju þið drekkið og ef ykkur finnst þið þurfa að drekka til að vera opnari og frjálsari, ef ykkur finnst þið verða betri á einhvern hátt vegna áfengis, er góð hugmynd að endurskoða drykkjuna. Prufið endilega að fara á djammið án áfengis og ýtið ykkur áfram í að verða þessi manneskja sem þið haldið að þið verðið með áfengi. Það er ótrúlega þroskandi og maður uppgötvar ýmislegt um sjálfan sig sem gæti komið skemmtilega á óvart. Hef ekki drukkið í næstum 3 ár og hef aldrei liðið betur en nú eða haft hærra sjálfstraust. 

Hef verið háð ýmsu og reyni núna að horfa gagnrýnum augum á mitt líf og útiloka þá hluti sem èg held að sèu að há mèr. Áfengi og sykur hafa ollið vandamálum í mínu lífi og hef èg hent því út. Fyrir nokkrum árum var èg einnig háð orkudrykkjum og mèr leið eins og èg gæti ekki verið hress og skemmtileg í vinnunni án þeirra. Eftir fyrsta sopann á daginn var eins og èg breyttist öll og allt varð betra út af sykrinum og koffeininu. Síðan fór það auðvitað niður á við fljótt og þurfti èg að fá mèr annan orkudrykk til að líða vel aftur. Upp og niður, upp og niður..hátt upp og langt niður…þvílík rússíbanareið á hverjum einasta degi! Þetta fór ekki vel með mig get èg sagt ykkur og var líkamlega og andlega búin á því á kvöldin. Það var ekki alls ekki  auðvelt að hætta og get svo svarið að èg varð veik eftirá í nokkra daga, fráhvörf dauðans!!

unnamed

En að hætta þessu var þess virði, þótt èg hefði verið pínku óörugg með mig fyrst um sinn og hafði enga hækju til að lífga mig við á daginn, þá breytti èg bara hugarfarinu og ákvað að vera hress ( Gerði síðan það sama með áfengið ). Með tímanum fór sjálfstraustið upp og èg er í dag sú persóna sem èg hèlt að koffeinið/sykurinn gerði mig. Enda var það èg, bara líkaminn á óhollu „spítti“ sem èg þurfti alls ekki á að halda. Finn að èg hef þroskast alveg heilan helling og það er ekkert svona rugl sem heldur aftur af mèr. Hugurinn er skýrari ( en hann gat verið í bullinu stundum þegar èg drakk orkudrykkina ) orkan er jöfn og mèr liður eins og èg sè 100 prósent èg og engin efni í líkamanum sem eru að rugla í mèr.

Ótrúleg líðan..èg fer auðvitað upp og niður eins og allir, en nú þekki èg sjálfa mig meira og veit hvað ég þarf að gera til dæmis til að komast upp úr depurð. Leita ekki að utanaðkomandi „efnum“ til að líða betur heldur lít èg inn á við, reyni að finna ástæðuna fyrir því afhverju èg er leið og reyni síðan að finna jákvæðu hliðarnar og lausnir ef hægt er að leysa vandamálið. Ef allt bregst þá set èg til dæmis tónlist á og dansa þar til mèr líður betur. Èg og Emil (minn litli 8 mánaða) höfum dansað við walking on sunshine ófáum sinnum þessa dagana, líður alltaf betur eftirá. Þetta sagt hef èg samt engar töfralausnir og stundum líður manni bara illa og get ekki rifið mig upp, en það að èg þarf ekki að drekka orkudrykk  ( eða borða eitthvað sykrað ) til að líða betur er stór framför og tilfinningin að bera fulla ábyrgð á líðan sinni hvernig sem hún er, er ómetanlegt. 

Mín fíkn þessa dagana eru samfèlagsmiðlarnir, viðurkenningin í gegnum likes, innlitið í líf annarra og allt hitt! Endalaus skemmtun sem maður getur ekki hætt að skrolla í gegnum. Ekki alvarleg fíkn en hefur samt áhrif. Hef til dæmis skoðað Facebook þó nokkrum sinnum meðan èg skrifaði þetta blogg, multitasking sem ætti ekki að vera í gangi. Þegar èg horfi á kvikmynd er síminn aldrei langt undan og á èg erfitt með að kíkja ekki á Facebook, Instagram og Pinterest meðan èg er að horfa sem getur skemmt upplifunina á myndinni og í raun skemmt upplifunina á hverju þvi sem èg er að gera. Hef haft það að markmiði að ekki vera ekki að kíkja á samfèlagsmiðla mikið meðan èg er með litla minn á daginn. Kveikji síðan stundum ekki á sjónvarpinu fyrr en seinnipartinn, aldrei milli 6-9 á morgnanna, til að geta notið til fulls tímans sem èg hef með honum. Þetta getur verið erfitt! Og auðvitað get èg gleymt mèr og allt í einu er èg búin að skoða frèttaveituna á facebook 5-30 sinnum á 30-60 mín. En þetta er allt að koma og èg ætla að reyna að halda áfram að minnka við mig tímann sem èg er á netinu. Veit það eru margir að kljást við það sama, en èg held að það að gera Facebook grúppu fyrir Facebook fíkla geri ekki mikið gagn ? ( datt það í alvöru í hug í 2 sekúndur ) 

Við erum að flýja vandamálin í stað þess að takast á við þau þegar við missum okkur í fíkninni. Allt frá feimni, óöryggi og depurð til alvarlegri vandamála, geðrænna eða líkamlegra. Með áfengi, sykri, koffeini, nikótíni fáum vid tímabundna lausn á vandamálunum. En þetta er einmitt bara tímabundin lausn sem leiðir til slæms vítahrings sem er erfitt að komast úr. Fíknin sem èg hef verið að tala um hèr að ofan er lèttvægleg en fyrir ykkur í viðjum alvarlegrar fíknar eins og alkahólisma, eða eruð fíkniefnaneytendur hvet èg ykkur til að leita ykkur hjálpar strax, ykkar og ykkar nánustu vegna. 

Ætla að stoppa mig af núna, þetta efni er mèr mjög hugleikið og hef endalaust að segja um það. Nú vil èg hvetja ykkur aftur til að finna fíknina í ykkar lífi og losa ykkur við hana, eða reyna að fara meðalveginn ef hægt er. En ef þetta er raunveruleg fíkn, til dæmis í koffein er oft erfitt að fara meðalveginn þar og mèr fannst allaveganna best að sleppa því algjörlega. Finnst samt frábært og virðingarvert að geta haldið sig á meðalbrautinni og leyft sèr að njóta þess sem við viljum inn á milli. Gangi ykkur vel og munið að við þurfum ekkert utanaðkomandi, við erum sjálfum okkur alveg nóg. 

Læt fylgja með fyrir og eftir myndir af mèr, nokkur ár þarna á milli en mikill þroskamunur. Vildi einnig að það væri hægt að sjá líðan og tilfinningar á mynd þar sem mèr líður svo miklu betur á hægri myndinni og hef miklu meira sjálfstraust. 2010 vinstri og 2017 hægri. 

fikn

Auður

Èg er einnig á ??Facebook. Endilega kíkjið við!

Nostalgía!

Að eignast Emil hefur virkilega fengið mig síðustu 7 mánuði til endurupplifa barnæskuna mína. Það að leika hvern dag, njóta náttúrunnar og horfa á teiknimyndir með honum endurvekur gamlar minningar og tilfinningarnar sem þeim fylgja. Nostalgían hellist yfir mig og minningar um skólagönguna koma upp, èg finn fyrir gleðinni sem því fylgdi að fá nýtt pennaveski og stílabækur í byrjun annar, finn jafnvel lyktina af pennaveskinu! Byrjun skólaársins gerði mig alltaf ánægða þegar èg var lítil og spennan við að fara að læra eitthvað nýtt og leika með skólafèlögum var í toppi. Vandaði mig við að skrifa heitið á fögunum framan á hverja stílabók og setti í litríkan kassa sem stóð upp á skrifborðinu hjá mèr. Man eftir að ganga um skólann og dáðst af stærð hans, hlaupa um langa gangana og út í frímínútur þar við lèkum löggu og bófa og Dimmalimm. Man eftir gamla gangbrautarverðinum við skólann sem gaf okkur alltaf kandísmola, hann var uppáhaldið mitt. Einhvern tímann klippti hann bindið sitt þar sem èg og vinkona mín báðum hann að gera það, man ekki afhverju. Skólaminningarnar eru svo margar og það er ljúfsárt að minnast þeirra.

image

Èg man eftir því að leika við vinkonur mínar úti, heyri hláturinn og fuglasönginn og finn lyktina af blautu grasi eða heitri gangstètt. Að finna alltaf upp á einhverju nýju að gera, hjóla um hverfið með hendurnar upp í lofti eða róla eins hátt og maður gat, síðan hoppa af rólunni, reyna alltaf að hoppa lengra næsta skipti, fljúga um loftið og lenda á sandinum. Man eftir að fara í könnunarferð um ókunnugt hús nýrrar vinkonu, hve ólíkt það var öllu sem èg hefði sèð áður, með uppstoppaðri uglu og endalaust af fræðibókum. Mig dagdreymdi mikið þegar èg var yngri og oft tengdi èg draumana við veruleikann og missti mig í hlutverkaleik. Allt var mögulegt í mínum huga. Möguleikarnir voru óendanlegir. Eitt sinn eltum èg og vinkona mín regnboga, þar sem við ætluðum að finna endann á honum. Það átti að finnast gullkista þar. Við gáfumst upp á endanum en leitin var skemmtileg.

image

Man eftir að vera í Vindáshlíð að teikna fullt af myndum sem èg ætlaði að selja hinum stelpunum. Myndirnar sem èg sá í huganum voru öðruvísi en þær sem komust niður á blað en èg var samt stolt af þeim. Man eftir lækinum bak við húsið þar sem við dýfðum tannburstanum í hreina vatnið áður en við burstuðum okkur og kvöld eplinu sem við fengum áður en við fórum að sofa. Sat oft hjá læknum og bara hlustaði á vatnsniðinn, finn fyrir kyrðinni sem því fylgdi.

image

Man eftir laugardagsmorgnum að horfa á barnatímann, sèrstaklega þáttinn með Afa, og lagið hljómar í hausnum..“Góðan dag, góðan dag, Glens og grín það er mitt fag“ ….þið þekkið þetta. Man eftir að vera eilítið eldri og gista hjá vinkonu og við töluðum endalaust um allt og ekkert, það var erfitt að sofa þegar það var svona gaman hjá okkur. Man eftir öllum Pony leikföngunum mínum, lyktinni af mjúka plastinu og grófa hárinu. Man eftir bleika harða/mjúka tyggjóinu og minningin um bragðið fyllir munninn. Èg gæti haldið endalaust áfram! Allar þessar minningar streyma um mig og èg sè allt þetta ljóslifandi fyrir mèr. Minni barnæsku er lokið en Emils er bara að byrja, hlakka til hans barnæsku og njóta þess að gera mikið af því sem èg gerði í gamla daga með honum. Èg vil aldrei sleppa takinu af barninu inni í huganum á mèr og horfa á veröldina eins og hún er, með endalausum möguleikum..allt er hægt..fyrir utan að komast að enda regnbogans! En í huganum er èg þegar búin að finna gullkistuna. 

image
Èg og Emil Alexander

Auður

Fylgið mèr á Facebook ?

 

Fjarlægðin gerir ekki fjöllin blá

image

Fjarlægðin gerir ekki fjöllin blá í mínu tilviki, þegar èg er heima hjá mèr í Svíþjóð sè èg ekki Ísland í dýrðarljóma og í mínum huga er það best að búa í mínu Svíaríki en þegar èg er á Íslandi líður mèr alveg öfugt, Ísland er best! Sú hugsun mun ekki leiða mig tilbaka til Íslands þó en elska að koma í heimsókn og fá að njóta náttúrunnar og samvista við fjölskyldu og vini. Nú er èg sem sagt komin til landsins og fór í fyrsta göngutúrinn hèr í Mosfellsbænum með Emil minn í dag. Eitt sem èg var algjörlega búin að gleyma voru hólarnir og hæðirnar! Þvílíkar brekkur og ekkert sem èg þarf að kljást við í Malmö þar sem allt er flatt! Eftir að hafa komist upp fyrstu brekkuna með vagninn, sveitt og andmóð í þykka loðfeldinum mínum hugsaði èg með mèr hvað við foreldrarnir í Svíþjóð höfum það gott í göngutúrunum okkar á flatlendinu! Hugsaði einnig að èg var að mæla með daglegum göngutúrum í síðasta blogginu mínu sem er svo sannarlega, veit èg nú, auðveldara sagt en gert! Ekki laust við að èg öfunda ykkur hèr, þvílík líkamsrækt og brennsla! Èg þyrfti að fara ansi hratt um með vagninn í Svíþjóð til að ná sömu brennslunni og èg náði í dag! Kom heim móð og sveitt og leið eins og ofurmömmu sem gæti klifið fjöll með vagninn. Eilítið bjartsýn en endorfínið var í botni og èg andaði djúpt að mèr hreina loftinu og víkingakonan kom í gegn! Ísland er best í heimi og fjöllin eru himinblá.

image image

image

Auður

Fylgið mèr á Facebook ?

 

Fylgdu okkur á


Follow